Moment wypadkowy dipolowy nie występuje w dwusiarczku węgla (CS₂) — ponieważ jego liniowa geometria powoduje zniesienie momentów dipolowych wiązań CS. Tlen (będący bardziej elektroujemnym atomem), ma dwie wolne pary elektronowe i wywiera większy wpływ na wspólne hotgarbagemusic.com elektrony. W zarówno CS₂ (jak i HgCl₂ centralny atom łączy się tylko z dwoma atomami), a jego struktura nie zawiera wolnej pary elektronowej. Na atomie centralnym w cząsteczce C nie ma wolnych par elektronowych, podczas gdy każdy atom S dysponuje dwiema wolnymi parami elektronowymi. Iloczyn ładunku elektrycznego (Q) i długości wiązania (r) pomiędzy związanymi atomami definiuje moment dipolowy.
W wyniku wiązania chemicznego w cząsteczce CS₂ wszystkie trzy atomy osiągają pełną oktetową konfigurację elektronową. Zdolność atomu do przyciągania wspólnej pary elektronów w kowalencyjnym wiązaniu chemicznym jest tym, co nazywamy jego elektroujemnością. Cząsteczka uważa się za polarną w przypadku, gdy ładunek nie jest równomiernie rozłożony. Czy przedstawione zdanie sugeruje — że dwusiarczek węgla (CS₂) ma cechy polarności? W wiązaniu CH występuje niewielka różnica elektroujemności między atomami C i H — dlatego jest ono słabo polarne.
Przykładem cząsteczki polarnej z polarnymi wiązaniami C-Cl jest chloroform (CHCl3). Cząsteczka może posiadać wiązania polarne, ale nadal być niepolarna. Zatem moment dipolowy wiązania C-Cl wskazuje od Cδ+ do Clδ- i nazywa się je wiązaniem kowalencyjnym polarnym. Czy CS₂ jest polarny czy niepolarny?
Zrozumienie polarności molekularnej Studia licencjackie: Jak pole magnetyczne wpływa na agregację cząsteczek niepolarnych w wodzie? Do tej pory dowiedzieliśmy się — że cząsteczki polarne muszą posiadać wiązania polarne, które powinny być asymetrycznie ułożone.
Każde wiązanie OH w cząsteczce H₂O jest polarne ze względu na dużą różnicę elektroujemności między związanymi atomami. Czym jest dwusiarczek węgla? Przeanalizuj symetrię cząsteczki.
Różnica elektroujemności między węglem (C) a siarką (S) jest niewielka, co prowadzi do powstania niepolarnego wiązania CS.
Rozważ różnicę elektroujemności. Dlaczego siarczek karbonylu (COS lub OCS) jest cząsteczką polarną? Z dwoma atomami siarki połączonymi z atomem węgla i bez wolnych par, cząsteczka ma kształt liniowy z kątem wiązania 179,9 stopnia.
Cząsteczka CS2 przyjmuje geometrię liniową ze względu na rozmieszczenie par elektronowych wokół centralnego atomu węgla.
CS2 jest cząsteczką niepolarną, ponieważ momenty dipolowe dwóch wiązań CS w przeciwnych kierunkach wzajemnie się znoszą. Zatem różnica elektroujemności między związanymi atomami węgla i siarki wynosi zaledwie 0,03 jednostki. Cząsteczka nie będzie polarna — jeśli ładunek elektronowy jest równomiernie rozłożony. Nierównomierny rozkład ładunku elektronowego definiuje cząsteczkę polarną.
W przypadku asymetrycznego kształtu cząsteczki, jeżeli poszczególne momenty dipolowe wiązań polarnych nie znoszą się, cząsteczka staje się polarna, co ma miejsce na przykład w CH₂Br₂. Cząsteczka CH₂Br₂ posiada wypadkowy moment dipolowy większy niż 0, co czyni ją polarną. Aby rozstrzygnąć (czy cząsteczka jest polarna), czy niepolarna, warto zanalizować jej struktury Lewisa. Wolna para elektronowa w PH₃ i związane z nią odpychanie elektron-elektron prowadzi do powstania ogólnej „zgiętej” struktury — co czyni ją cząsteczką polarną.
Dwusiarczek węgla (CS₂) jest uważany za cząsteczkę niepolarną (ponieważ ma liniowo-symetryczny kształt), który pozwala na znoszenie się dipoli wiązań. W rezultacie CS₂ nie ma wypadkowego momentu dipolowego i dlatego jest klasyfikowany jako cząsteczka niepolarna.
Ponieważ centralny atom węgla wykorzystuje wszystkie cztery elektrony walencyjne do utworzenia tych dwóch wiązań podwójnych — nie posiada on żadnych niewiążących par elektronowych (par wolnych). Aby określić (czy cząsteczka jest polarna), czy niepolarna, musimy przyjrzeć się jej kształtowi i rozkładowi gęstości elektronowej.